Rozdział 3 - Ruszamy w trasę

-Martwię się. Cleo prześladują w szkole.
-Że co?! - zdziwił się Charlie.
-Dokuczają jej z powodu jej związku z Leo.
-Ale ci nie dokuczają?
-Nie, nawet jeśli by chcieli to nie mogą. Z naszej szkoły łatwo wylecieć.
-Dlaczego Cleo nie chodzi z tobą do szkoły?
-Tak jak mówiłam, z naszej szkoły łatwo wylecieć, a Cleo nie jest wzorową uczennicą. Nie wiem co robić.
-Niech powie Leo.
-Próbowałam ją namówić, ale ona jest uparta.
-Ja pogadam z Leondre'm. Jest moim najlepszym przyjacielem i mam zamiar pomóc siostrze.
-Dziękuję Charlie, kocham cię.

***Charlie***

Jaki ja byłem wściekły! Jak można komuś dokuczać dlatego, że jest szczęśliwy?
-Mam pytanie, długo jej dokuczają?
-Zaczęli kilka dni po opublikowaniu związku.
-Jak ją prześladują?
-W sensie?
-No przezywają albo...
-Szczerze nie wiem. Co się pytam Cleo mówi, że nie chce o tym gadać. Ale boję się, że nawet posuwają się do bicia. Już kilka razy widziałam siniaki na jej rękach, nogach, a raz jak byliśmy na basenie to kilka na plecach i brzuchu.
Jak się o tym dowiedziałem, to normalnie w szoku byłem. (Joker - Szok fajna piosenka - od aut.) Muszę pogadać z brunetami.

*Ranek*

Gdy się naszykowałem powędrowałem do domu siostrzyczki. Wszedłem do jej pokoju, ale zapomniałem zapukać. Niestety, właśnie się ubierała. Na szczęście chociaż bieliznę miała na sobie.
-Wypierdalaj z mojej ziemi!  - krzyknęła.
-O nie! Jesteśmy zgubieni! - krzyknął Leondre który stał za mną.
-Haha! Dobra my ci Cleoś nie przeszkadzamy. Cho Leo.
Myślałem, czy najpierw porozmawiać z chłopakiem, czy z dziewczyną i wybrałem tą drugą opcję. Po kilku minutach brunetka wyszła zabijając mnie wzrokiem. Wzięła do rąk poduszkę, a ja już wiedziałem o co jej chodzi więc zacząłem uciekać.
-Za-wsze trze-ba pu-kać! -krzyczała sylabami waląc mnie poduszką.
-Ała! Dobra! Przepraszam!
-Wybaczam ci.
-Dziękuję! Em, Leo... Zostawisz nas samych?
-Jasneee... nie przeszkadzam wammm.
-Ty zboku, ja chcę tylko z nią pogadać!
-To dobrze. Ma być nietknięta, ja chcę być pierwszy.
-Jezu Leondre idź już!-wykonał polecenie.
Cleo zmarszczyła brwi. Usiadła na krześle i spojrzała w moją stronę.
-O co chodzi?-zapytała
-Wiem, że cię prześladują.
-Charlie to nie tak...
-A jak? Cleo, wiem, że chcesz być silna i w ogóle, ale nie można tego tak zostawić.
-Ty mnie nie rozumiesz! Nie znęcali się nad tobą!
-Skąd masz taką pewność?
-Charlie, czy ty?...
-Nie, nie znęcali się nade mną. Ale nad Leo tak. Ja mu już pomogłem, a teraz kolej na ciebie.
-Słuchaj, ja nie chcę... naprawdę nie chcę o tym mówić.
-Zaufaj mi. -złapałem ją za rękę.
Dziewczyna spuściła wzrok i siedziała chwilę w ciszy. Pozwoliłem jej na to. Pewnie zbiera słowa do kupy, albo pewność siebie aby mi powiedzieć.
-To... to Zack. Go się najbardziej boję. Właściwie... wszyscy w szkole uprzykrzają mi życie, ale on jako jedyny mnie... -jej głos się złamał.
-Bije? - spytałem niepewnie. Ona tylko spojrzała w moje oczy i pokiwała głową. Przytuliłem ją gdy zobaczyłem w jej oczach łzy.
-Charlie to trudne...
-Wiem. Chcesz pogadać z Leo, czy ja mam to zrobić?
-Możesz ty?
-Jasne.
-Dzięki. To ja pójdę do Kasi. Szkoda, że nie jedzie.
-Leondre! Pa Cleo.
-Charlie boję się.
-Wszystko będzie dobrze, zaufaj mi.
Niebieskooka się do mnie uśmiechnęła, a następnie wyszła.
-Leo!
-Wszystko słyszałem.
-I?
-Muszę z nią pogadać.

***Cleo***

Mówiłam Kasi o rozmowie z Charlie'm gdy nagle do pokoju wszedł Leo. Dałam jej znać, że chcę pogadać z nim w cztery oczy. Ona pokiwała głową i wyszła z pomieszczenia.
-Okłamałaś mnie. - powiedział
-Leondre...
-Wiesz jak ja się teraz czuję? Własna dziewczyna mnie okłamała.
-Myślałam, że mnie zrozumiesz.
-Jakoś nie potrafię cię zrozumieć.
-Ty też jak byłeś prześladowany w szkole nikomu o tym nie chciałeś powiedzieć.
-Ale... to było co innego. Nikogo nie miałem, byłem sam.
-Nie byłeś sam. Miałeś mamę, brata, siostrę, ojca. Też się bałeś. Nikogo nie chciałeś martwić. Właśnie ja tak się czuję.
-Po prostu wkurza mnie, że mi nie zaufałaś. Przepraszam.
-Ja też przepraszam, ale po prostu się bałam.
-Już nie masz czego skarbie. Jak tylko znajdę tego Zack'a to dostanie gorzej niż Romek.
Zaśmiałam się na to wspomnienie.
-Dziękuję mój ty rycerzu. Naprawdę Cię przepraszam.
-Dobra. Nie było sprawy.
-Jedziemy? Już za godzinę mamy samolot.
-To już czas? Dobra tylko...
-Zagonimy blondasków.
Gdy wyszliśmy z domu, Charlie i Kasia rozmawiali. Przytuliłam Charliego.
-Dziękuję.
-Ej, a ja to co? -powiedziała blondynka.
-Oj, choć do mnie. - przytuliłam ją - Będę tęsknić.
-Hello! Jadę z wami na lotnisko.
-Ale już tęsknię.- powiedziałam i dałam jej (przyjacielskiego) buziaka w policzek.
-Ty mnie zdradzasz?! - krzyknął Leo- Z dziewczyną?
-A ty jej na to pozwalasz?! -krzyknął Charlie do Kasi. A my śmialiśmy się jak głupie do szpiku kości.
Poszłam jeszcze przytulić mamę na pożegnanie, ona dała mi milion zakazów i nakazów, aż w końcu włożyliśmy walizki do bagażnika i zajęliśmy miejsca w samochodzie. Ja usiadłam z przodu, pozwoliłam Kaśce spędzić ostatnie chwile z chłopakami. Ja będę miała ich na głowie długo!  Jupiii! Trasa zaczyna się i kończy w Londynie, na otwarciu i zakończeniu. Tym razem droga na lotnisko minęła w kilka sekund. Pożegnaliśmy się z Kasią i...

--------------------------------
Rozdział później, bo ostatnio nie było żadnego komentarza.
Jak będzie choć jeden to rozdział za tydzień
Im więcej tym szybciej