Rozdział 5 - Jeśli byłoby mi przykro

- I musimy na razie się rozstać. - powiedziała i odwróciła się na pięcie. Nie mogłem uwierzyć w to co się stało.
-Cleo błagam! Mi naprawdę jest przykro!
Złapałem ją za nadgarstek i odwróciłem ją twarzą do mnie. Kiedy zobaczyłem jej mokre od łez policzki zdałem sobie sprawę, że te łzy są przeze mnie. Wtedy coś we mnie pękło. Ja też zacząłem płakać. Ale... co mam zrobić? Zraniłem ją.
-Przepraszam.-szepnąłem i ją puściłem.
Staliśmy tak przez chwilę patrząc sobie w zapłakane oczy. Następnie Cleo wyszła, lecz ja ciągle tak stałem i patrzyłem się w jeden punkt. Tam gdzie wcześniej były jej oczy. Te smutne oczy. Smutne, zaszklone oczy. Oczy, które cierpiały. Które cierpiały przeze mnie.
Po chwili wrócił Melody. Widząc w jakim jestem stanie przytulił mnie. Ja jednak ani drgnąłem. Ciągle patrzyłem pustym wzrokiem w jedno miejsce. Byłem jeszcze zszokowany. Biłem się z myślami i emocjami. Lecz kiedy Charlie mnie przytulił, dał mi trochę otuchy i wsparcia. Powoli zacząłem to odwzajemniać. Położyłem czoło na jego ramieniu.
-Dziękuję. -powiedziałem. -Charls, chciałbym zostać trochę sam ze sobą.
-Jasne.
Gdy byłem sam założyłem słuchawki i włączyłem losową piosenkę, którą była ,,If I were sorry" Fransa. Czekaj... If I were sorry - jeśli byłoby mi przykro. Zacząłem wsłuchiwać się w słowa piosenki:

,,Czołgałbym się przez pustynię na rękach i kolanach

Powtarzając moje bardzo proszę

Wspiąłbym się na najwyższą górę

Jeśli byłoby mi przykro

Wykrzyczałbym to z góry

Płynąłbym pod wodą, aż moje płuca eksplodują

Wszedłbym w ogień

Jeśli byłoby mi przykro

Biegłbym przez tysiąc mil

Nie zatrzymałbym się, dopóki bym nie upadł

Nie zrobiłbym sobie przerwy na oddech, dopóki nie zbliżyłbym się

Wystarczająco

Następnie zrobiłbym to jeszcze raz

Gdybym rzeczywiście miał szansę

Ale wiem, że w głębi duszy dla ciebie to tylko kolejny

taniec

Jeśli byłoby mi przykro

Dałbym Ci całą chwałę

jeśli byłoby mi przykro

Jeśli byłoby mi przykro

byłaby to inna historia

Jeśli byłoby mi przykro

jeśli byłoby mi przykro

Wstrzymałbym oddech, aż moja twarz stanie się niebieska

Okradłbym bank i pocztę

Przepłynąłbym ocean

Jeśli byłoby mi przykro

Złożyłbym ślub milczenia

Nie wypowiedziałbym jednego słowa

Dopóki naprawdę nie usłyszałabyś

Jeśli byłoby mi przykro

Biegłbym przez tysiąc mil

Nie zatrzymałbym się, dopóki bym nie upadł

Nie zrobiłbym sobie przerwy na oddech, dopóki nie zbliżyłbym się

Wystarczająco

Jeśli byłoby mi przykro

Oddałbym Ci cześć

jeśli byłoby mi przykro

Jeśli byłoby mi przykro

byłaby to inna historia

jeśli byłoby mi przykro"

Najtrudniejszą rzeczą do zdobycia, a jednocześnie najłatwiejszą do stracenia jest zaufanie. Zdałem siebie sprawę, że jeśli Cleo ma mi wybaczyć, to nie wystarczy zwykłe ,,przepraszam". Ona musi wiedzieć, że jej więcej nie skrzywdze, że może na mnie liczyć, musi mi zaufać! To nie będzie proste. Ale jak doda się odrobinę wiary, miłości i nadziei to dam radę. Leżałem jeszcze kilka piosenek. Ciągle chciałem płakać.
-Dość!-powiedziałem do siebie- Jestem facetem, muszę wziąć się w garść!
Po obczajeniu godziny, która była godziną 15:23, postanowiłem naszykować się do wyjazdu, bo o 19 jedziemy do następnego miasta, którym jest Madryt.

***Cleo***

Po rozstaniu z Leo, czułam się okropnie. Ale wiedziałam, że będzie coraz lepiej. Początki są trudne. Zastanawiałam się czy nie wrócić do domu. Mimo wszystko postanowiłam się spakować. Gdy to robiłam przyszedł Charlie.
-Hej - powiedział
-Jak on to przeżył?
-Załamał się. A ty?
-Źle się z tym czuję, ale myślę, że to tylko tak na początku. Mówiłeś Kasi?
-Yhy, czeka na twój telefon.
-Później zadzwonię. Charlie?
-Tak?
-Ja chyba wrócę do domu.
-Nie rób tego. Wiem, że ty i Leondre już nie jesteście razem, ale... Przepraszam nie chciałem!- powiedział gdy zauważył, że na słowach ,,nie jesteście razem" zaszkliły mi się oczy. Przytulił mnie.
-Ale zostań tu dla mnie. Naprawdę potrzebujemy pomocy, we dwóch nie damy rady z gadżetami i w ogóle. Proszę zostań.
Charlie tyle dla mnie zrobił, że byłabym kimś okropnym gdybym się nie zgodziła.
-Dobrze...- odpowiedziałam i mocniej go uścisnęłam.
-Dziękuję. - powiedział mi na ucho.
Wróciłam do pakowania. Chyba milion razy sprawdzałam czy wszystko wzięłam.  Gdy skończyłam zerknęłam na godzinę - 17:38.  Położyłam się i o osiemnastej poprawiłam ciuchy, włosy i makijaż . Zanim to wszystko zrobiłam, minęło czterdzieści minut i musieliśmy już wychodzić z pokojów. Razem w walizką udałam się w stronę windy. I niestety okazało się, że winda jest zepsuta i muszę iść schodami. Jak ja sobie poradzę? Przecież ta walizka jest ciężka jak cholera! Powoli już miałam schodzić ale ktoś mi wyrwał mój problem.
-Leondre nie musisz tego robić.
-Ale nie będę patrzył jak się męczysz. Cleo?
- Co?
-Em... bo nie chcę, żeby między nami była taka spina. Rozumiem, zraniłem cię, więc akceptuję to, że chciałaś się rozstać mimo, że to boli. Możemy być chociaż przyjaciółmi?
-Dobra, nie musimy się kłócić. Ale nie wiem czy możemy być przyjaciółmi.
-Cleo?
-Tak?
- Wszyscy, znaczy bambinos myślą, że jesteśmy razem.
- I niech tak zostanie.
-Dlaczego?
- Będą się wtrącać. A jeśli dowiedzą się dlaczego nie jesteśmy razem to będzie źle.
-Rozumiem. Jeszcze raz cię przepraszam.
Potem nic ciekawego się nie działo.
*Następny dzień*
Część drogi pokonaliśmy samolotem, ale w Portugalii wsiedliśmy do autobusu turnowego. Rano byliśmy już w Madrycie więc zakwaterowaliśmy się w hotelu i się rozpakowaliśmy. OMFG mam już dosyć.
Nie minęło pół godziny a mój były musiał już mnie odwiedzić.
-Hej- powiedziałam
-Cleoś mam sprawę...
-Jaką?
-Bo...

-------------------------
Wiem, że i tak nikt nie czyta notek, więc tylko jedno ważne zdanie.

Jeśli będzie mniej niż 4 komentarze, rozdział pojawi się za dwa tygodnie.

Do następnego:*